Bart Debbaut

Geboren worden tussen de strobalen die ongeordend opgestapeld stonden naast een circustent waarin meer gaten zaten dan in de gemiddelde gruyèrekaas, is niet iedereen gegund. Mij dus wel. Twee jaar kon ik ongedwongen genieten van de geur van loopse muskusratten, verbrande koffie en versgemaaid gras. Totdat ik in zeven haasten en samen met mijn ouders, het land moest ontvluchten wegens een uit de hand gelopen conflict rond genetisch geteelde asperges. In mijn nieuwe thuisland kon ik me in no-time opwerken als loopjongen in een staatsdrukkerij. De daar gedrukte Pamfletten en demagogische folders in foute kleuren en geschreven in een – letterlijk en figuurlijk - allesbehalve zuivere taal, zorgden ervoor dat ik zelf aan het schrijven ging. Nauwelijks drie jaar later werd ik genomineerd voor de nobelprijs literatuur met mijn tweede roman ‘Aardbeien smaken beter als je er aan likt’. Mijn populariteit steeg naar ongekende hoogten en maakte me angstig. Ik dook onder en bestookte subtiel de pers met foutieve info over mijn persoon.