Bart Debbaut

Met een sluimerend gevoel van onmacht, legde hij zijn hoofd in zijn nek en sloot de ogen. De beelden die op zijn netvlies prijkten verdwenen niet, ze werden hooguit wat waziger, door de rozige gloed, het gevolg van het zonlicht dat zijn oogleden prikkelde. Nu mijn ogen openen, in de zon blijven kijken en voor altijd blind worden, dacht hij. En ondanks alles verscheen er een glimlach op zijn gezicht.